Dit is de voorlopig laatste post in deze reeks, maar wie weet, misschien komen ze beide later nog wel eens terug.

Maandag 20 oktober 2008

Deze voormiddag, voor ik naar mijn kantoor bij Syntra AB rijd, spring ik even binnen bij Walter Lenaerts. Hij heeft een kapperszaak kort bij het stadhuis in Mechelen. Momenteel werkt er een laatstejaars leerling bij deze patroon. Voorheen heeft er een jongere zijn leercontract afgewerkt, en nadien het attest bedrijfsbeheer behaald in avondschool. Deze jongen werkt er nu in vast dienstverband.

Walter Lenaerts heeft een eigen visie over wat jongeren moeten kunnen om een goed medewerker en een technisch sterke kapper te worden. Niet iedereen kan dit aan. Er zijn al een aantal jongeren bij hem gestart die het niet hebben vol gehouden. Jarrid en Sandra, die er nu werken voelen zich er goed, en achten zichzelf ook bekwaam en tonen dit ook met een zekere fierheid in dit salon.

Het is leuk wat te kunnen bijpraten over contracten die goed verlopen.

Na een heerlijk tasje koffie kom ik binnen in de school voor het opvolgen van mijn administratie.

Dit is een bericht in het kader van “de leertrajectbegeleider blogt” door gastblogger en leertrajectbegeleider Walter.

Vrijdag 17/10/2008

Om 10u. worden alle leertrajectbegeleiders van Syntra AB verwacht in Antwerpen. Op de decentrale zetel van Syntra Vlaanderen.

Met de trein is het altijd een beetje reizen. Ik vind het een geweldige slogan. Ik ervaar dat ook zo. Toch weerhoud de te verwachten  avondpiek op vrijdag me ervan om me op die manier te verplaatsen. IK bel een collega en al car-poolend en keuvelend bereiken we net op tijd onze bestemming.

In Antwerpen ontmoet ik mijn 18 collega’s die ik via deze infosessie en de interactie die dit meebrengt, stukje bij beetje beter leer kennen.

Van onze pedagogisch adviseur krijgen we te horen hoe we het principe van het ‘voltijds engagement’ moeten inbrengen en staven in ons PC-programma  ‘Kompas’.
We zijn er niet onverdeeld gelukkig mee. We vrezen dat de ruimte die werd gecreeërd door nieuwe LTB’ers aan te werven wordt opgevuld met administratieve taken. Dat kan natuurlijk de bedoeling niet zijn. Hopelijk blijft er voldoende tijd over om onze leerlingen en hun patroons effectief van dienst te zijn.

Een eindje na de middag koppelen enkele collega’s en ikzelf het nuttige aan het aangename. Bij een smakelijk  broodje of omelet leer ik indirect heel wat over het arbeidsethos van mijn collega’s anciens. Het doet deugd te kunnen terugvallen op competente mensen die je graag met raad en daad bijstaan en die niet verlegen zitten om grapjes of anekdotes uit het werkveld te delen met hun groentjes.

Na de late lunchpauze trek ik verder op met mijn ‘bestuurder van dienst’; we halen dossiers op en gaan nog even langs patroons. Onderweg worden de cases in de dossiers besproken. Van het veldwerk met een coach steek ik nog altijd meer op dan ‘uit de boekskes’. Die laatste zijn dan weer nuttig om je weg te vinden als je er alleen voor staat!

Rond 16u. ben ik vandaag thuis. Heerlijk, zo eens ‘op tijd’ thuis zijn met een zonnig en droog weekend in het vooruitzicht.

Dit is een bericht in het kader van “de leertrajectbegeleider blogt” door gastblogger en leertrajectbegeleider Liliane.

Vandaag mijn verslag van gisteren. Maandag komt het verslag van vrijdag online.

Donderdag 16 oktober 2008

Vandaag neem ik jullie mee op mijn ‘ronde’ in het arrondissement Mechelen. Op donderdag is er geen permanentie op kantoor. Dat geeft de leertrajectbegeleider de ruimte om leerling en patroon op de werkvloer op te zoeken.

Met de nodige dossiers op zak, vertrek ik dus richting Lier, over Sint-Katelijne en Onze-Lieve-Vrouw Waver, naar Mechelen en verder naar Willebroek en Bornem. Navigatiesysteem ingeschakeld, niet altijd om de weg te vinden, maar altijd om bereikbaar te zijn voor telefonische oproepen. Die blijven niet lang uit. Mijn GSM-nummer raakt bekend.

Tot nader order  krijg ik nog steeds een kick wanneer ik verschilllende dingen, tegelijk kan doen: Autorijden/radio luisteren/telefoon beantwoorden/mijn kost verdienen/denkbeeldige gesprekken voeren, mijn thuismomenten plannen, landschappen en mensen observeren en filosoferen over het leven …

Ik besef zelfs waarom ik hierop kick: het lijkt wel alsof ik de tijd een loer draai. Stel dat je al deze activiteiten lineair in de tijd na elkaar zou moeten doen, hoeveel tijd zou ik dan wel niet nodig hebben! Ik word er zowaar iedere keer vrolijk van.

De aanleidingen voor een patroonsbezoek kunnen heel divers zijn. Maar het allerbelangrijkste is het welbevinden van leerling en patroon. En een goede samenwerking tussen hen. Dat is niet altijd evident maar hier de vinger aan de pols houden en kort op de bal spelen, beschouw ik als de essentie van mijn job. Dat dat aandacht en opvolging vereist, menselijk en administratief, moge duidelijk zijn. Dat daar tijd in kruipt eveneens.

Als mijn ‘ronde’ afgelopen is, begeef ik me in het drukker wordende verkeer naar kantoor. Daar selecteer ik wat nog dringend dient afgewerkt en wat kan wachten. Morgen komt er nog een dag.

In het huiswaarts rijden, begint het multitasken in de auto opnieuw.

Gelukkig ben ik een vrouw en een moeder en men zegt toch dat die heel goed kunnen multitasken. Hoewel de radio speelt, en een late klant me uit mijn gepeins haalt, ben ik meer gefocused op mijn jongeren thuis, het avondeten, de eventuele strijk en de weekendplanning.

Want er is nog een leven naast dat van leertrajectbegeleider, hoe boeiend dat ook is!

Dit is een bericht in het kader van “de leertrajectbegeleider blogt” door gastblogger en leertrajectbegeleider Liliane.

Het is 19u45. Ik sluit ons kantoor af. Ik heb echt het gevoel dat ik het verschil heb gemaakt vandaag.

Naast alle “huis-,tuin- en keuken-bezigheden” in mijn job, kwam ik ook 2x toe aan ‘het betere werk’. Ik licht slechts van één gebeurtenis een tipje van de sluier, want zo gebied mij de privacycode.

Zoals je wellicht weet, hebben jongeren wiens contract verbroken is, 30 werkdagen de tijd om een nieuwe patroon te zoeken. Als leertrajectbegeleider zitten we onze jongeren in deze periode dan ook op de hielen. We zien niet graag dat ze uitgeschreven worden uit het systeem van de leertijd.

Wat een constructief en sturend gesprek moest worden en een hulpmiddel in de zoektocht naar een nieuwe patroon, draaide helemaal anders uit.

Een te lang verzwegen persoonlijk verhaal, moedig alleen gedragen, maar met steeds groter wordende gevoelens van onmacht om nog iets aan de situatie te kunnen doen. Ook gevoelens van woede en de angst om ‘malheuren’ te gaan doen.

Gelukkig net op tijd zorgt ons gesprek ervoor dat het deksel van de ketel kan en de hete stoom van de hierboven beschreven gevoelens kan ontsnappen.

We verzekeren onze pupil dat er meerdere uitwegen mogelijk zijn.

De deskundige over deze uitwegen is de CLB-medewerker. Die wordt er bij gehaald en er wordt een afspraak gemaakt om mogelijke oplossingen te bespreken.

Vanaf nu heeft zo’n leerling 3 winstpunten: hij weet dat hij er niet alleen voorstaat; dat zijn situatie au sérieux wordt genomen en mee wordt gedragen door anderen ; hij weet dat er nog uitwegen zijn én hij krijgt energie vrij om te zorgen een nieuwe patroon.

Elke mens heeft dagelijks maar één energie om te gebruiken. Sommige gebeurtenissen slokken al je energie op; andere geven je energie. Het komt er maar op aan deze laatste te vinden en te optimaliseren.

Als ik één leerling op zulke manier heb kunnen helpen dan zeg ik: daar doe ik het voor!

Dit is een bericht in het kader van “de leertrajectbegeleider blogt” door gastblogger en leertrajectbegeleider Liliane.

De leertrajectbegeleider is een onmisbare schakel in de Leertijd-ketting. Ontdek wat hij/zij allemaal doet voor de leerjongere. En maak tegelijkertijd kennis met de Leertijd, een uniek systeem van werken en leren.

Liliane, kersvers leertrajectbeleider, zal jullie een weekje lang een unieke kijk achter de schermen geven. Vandaag starten we met haar verslag van gisteren, maandag 13 oktober 2008.

Maandag 13 oktober

Het begin van een nieuwe werkweek. Het zal geen blauwe maandag worden want gisteren ben ik op tijd gaan slapen. Heerlijk. Ik krijg de kans om traag op gang te komen. Althans, dat denk ik.

Ik heb weliswaar geen schoolkinderen meer thuis die tijdig op de bank moeten zitten, maar tijdens mijn ontbijt krijg ik al telefoon van een misnoegde vader. Een half uurtje ben ik een luisterend oor voor de problemen ontstaan tussen patroon en leerling. Een spijtig verhaal dat eindigt in de verbreking van de leerovereenkomst. Ik ben meteen wakker en klaar om alle partijen in deze situatie zo goed mogelijk te begeleiden.

Met enige vertraging vertrek ik naar mijn afspraak. Patroonsbezoek dat dus nu meer dan een  half uur vertraging heeft opgelopen. Gelukkig beschik ik over een aardig snufje in mijn wagen: gps en handenvrije gsm in één zodat ik de patroon al rijdende kan verwittigen dat ik later ben.

Deze keer is het goed nieuws. De patroon is tevreden over mijn leerling en schetst de familiale sfeer in het bedrijf . IK stel vast dat ook op de werkvloer goedheid zelf goedheid genereert. Een patroon met het hart op de juiste plaats voor zijn leerjongere krijgt van deze veel meer terug dan alleen de arbeidsinspanning.
Omstreeks half elf kom ik aan op mijn bureel. Mijn collega heeft al bezoek. Ik open mijn pc en hoop mijn emails te kunnen lezen. Dat is buiten de telefoon gerekend. Die staat op maandagmorgen niet stil. Het is 12u30 voor ik het weet.

Na mijn lunchpauze handel ik de briefwisseling af, beantwoord ik telefoons en kom ik mijn beloftes na die ik de vorige week heb gemaakt tegenover patroons en leerlingen. Dat laatste houdt ook in dat ik enkele leerlingen uit de klas haal om hun situatie met hen te bespreken. Deze gesprekken kunnen van allerlei aard zijn: functioneren in de school, functioneren op het werk, financiële aangelegenheden, sociale items, enz …

Ik plan om rond 15u30 aan ‘vertrekken’ te denken met de bedoeling om 16u in mijn wagen te kunnen stappen voor nog een patroonsbezoek. Uiteindelijk wordt het 17u45 voor ik weg ben.

Ik ga nog langs mijn patroon die gelukkig is omdat mijn leerling zich op de werkvloer heeft herpakt. Dus ben ik ook gelukkig! En als ik een half uurtje later mijn voetjes onder tafel kan schuiven omdat men thuis al gezorgd heeft voor een heerlijk diner, kan mijn avond niet meer stuk.