Dinsdag 13/10/2008
Het is 19u45. Ik sluit ons kantoor af. Ik heb echt het gevoel dat ik het verschil heb gemaakt vandaag.
Naast alle “huis-,tuin- en keuken-bezigheden” in mijn job, kwam ik ook 2x toe aan ‘het betere werk’. Ik licht slechts van één gebeurtenis een tipje van de sluier, want zo gebied mij de privacycode.
Zoals je wellicht weet, hebben jongeren wiens contract verbroken is, 30 werkdagen de tijd om een nieuwe patroon te zoeken. Als leertrajectbegeleider zitten we onze jongeren in deze periode dan ook op de hielen. We zien niet graag dat ze uitgeschreven worden uit het systeem van de leertijd.
Wat een constructief en sturend gesprek moest worden en een hulpmiddel in de zoektocht naar een nieuwe patroon, draaide helemaal anders uit.
Een te lang verzwegen persoonlijk verhaal, moedig alleen gedragen, maar met steeds groter wordende gevoelens van onmacht om nog iets aan de situatie te kunnen doen. Ook gevoelens van woede en de angst om ‘malheuren’ te gaan doen.
Gelukkig net op tijd zorgt ons gesprek ervoor dat het deksel van de ketel kan en de hete stoom van de hierboven beschreven gevoelens kan ontsnappen.
We verzekeren onze pupil dat er meerdere uitwegen mogelijk zijn.
De deskundige over deze uitwegen is de CLB-medewerker. Die wordt er bij gehaald en er wordt een afspraak gemaakt om mogelijke oplossingen te bespreken.
Vanaf nu heeft zo’n leerling 3 winstpunten: hij weet dat hij er niet alleen voorstaat; dat zijn situatie au sérieux wordt genomen en mee wordt gedragen door anderen ; hij weet dat er nog uitwegen zijn én hij krijgt energie vrij om te zorgen een nieuwe patroon.
Elke mens heeft dagelijks maar één energie om te gebruiken. Sommige gebeurtenissen slokken al je energie op; andere geven je energie. Het komt er maar op aan deze laatste te vinden en te optimaliseren.
Als ik één leerling op zulke manier heb kunnen helpen dan zeg ik: daar doe ik het voor!
Dit is een bericht in het kader van “de leertrajectbegeleider blogt” door gastblogger en leertrajectbegeleider Liliane.






